The Reading Year

I’ve written about picking up reading again before. With the end of the year, it’s time to look at the stats page and reflect on my reading.

I read 40 books with a page total of 17.551 pages. I have been reading a lot, and not doing a lot of other things I could have done. I might tone it down a bit next year, I also have a writing project that I want to kick off. Let’s take a look at some of the other stats:



I’ve been relatively consistent in reading, and the number of pages per book is largely the same across books, because the two lines largely overlap. In January I read the four thinner books of the “Tale of Shikanoko” series, so there the pages line is below the books line. And in December I finished the Dragonlance Chronicles Collector’s Edition, which collects the three books in one volume, so there the number of pages is over the books like. But other than that, the number of pages per book is pretty consistent. I think that’s an interesting average.



I get a lot of my books from the local library, which has a good selection: those are all the print books. But there are also ebooks that I loan through the ‘online library’ and get from elsewhere. I prefer print books for relaxed reading, but my little tablet with a ebook on it is easier to take with me when traveling. And if the print book is not available in the library, I get the digital release — our bookcases are filled to capacity already, and I don’t feel often that I have to own books anymore. Certainly there would not have been space for these 40 books!



The print books I get from the library are in Dutch, ebooks are usually English. So it’s not a big surprise that the language distribution largely mirrors the print versus digital distribution.



Leigh Bardugo’s Grishaverse novels add up to 7 books, and I read her historical/fantasy novel The Familiar after that, so she comes at 8 books read this year. The Glass Throne series is also 7 books, but I’m not reading anything from Maas after that, so she is stuck at 7 books. Lian Hearn wrote the “Tale of Shikanoko”, so I technically read 4 books by her, but they’re thin books so it’s kinda cheating… I am 3 books into T. Kingfisher’s Paladin series, which is very enjoyable, and I will be sure to read the fourth as well.



I have a lucky draw for deciding what to read: my average rating is 3.53 with 4 stars being the largest number of ratings, so I tend to enjoy the things I read. 5 books (so 1 in 8) got a five star rating from me. The first I gave was my review for Six of Crows, it is so adventurous and had the perfect pacing. The second was my review of Ruin & Rising, also by Leigh Bardugo — this is the third and final book of the Shadow & Bone trilogy which actually precedes Six of Crows, but that’s not the order in which I read them. It’s such a satisfying end to a grand adventure!

The third is my review for Project Hail Mary. Pure semi-hard SF, really interesting how captivating a story set in a confined environment can be! Fourth was my review of Dungeon-Crawler Carl which is as wacky as it sounds, but with very serious undertones. And the fifth is for a book I finished yesterday, my review of The Fifth Season. That book just has everything I love about fantasy.

I set out to read mostly Young Adult fantasy, and while 10 books (so 25%) are tagged with ‘Young Adult’, the conclusion must be that 75% of what I read was not YA. And the majority of my 5 star ratings are also OA books — I guess my taste is for more mature stories. But the ratings for the books tagged YA are towards the higher end of the spectrum, so I do enjoy reading them. My to-read pile is 79 books now, so there’s plenty to choose from. And it’s fun to breeze through a book and enjoy the perspective of a younger protagonist. And 34 books (so a full 85%) are tagged as fantasy, so at least I am reading lots of fantasy as was my intention.

I do not set goals for myself — reading is a hobby, not a competition for me. That being said, I did join the StoryGraph’s January Pages challenge to read at least one page each day, just to see what it is like to have a goal like that.

Crossposted from my blog. Comment here or at the original post.

(Dutch) Vuurwerktraditie

De vuurwerk-traditie die ik ken is dat je naar buiten gaat even na middernacht, nadat je iedereen binnen een gelukkig nieuwjaar hebt gewenst. Daar wissel je gelukwensen uit met de buren, misschien schenk je de buurvrouw nog eens in uit de champagne-fles die je net hebt open gemaakt. En dan zet je drie bierflesjes met een laag water onderin op de stoep en dan ging je vuurpijlen afschieten uit het pakket dat je samen met je vader die middag bij de fietsenmaker had gekocht. (Zijn oudste dochter zit bij jouw zus in de klas, ze kennen jullie, dus hun wens je ook alvast een gelukkig nieuwjaar.)

Dat afschieten ging voorzichtig, met een sigaret die je van je vader kreeg bij wijze van lont. (Als je oudste nichtje er ook is, dan neemt die stiekem een paar trekjes tussen de bedrijven door.) Pijl neerzetten, lont buiten de flessehals. Zorgen dat er niemand in de buurt is. Dan de lont aansteken en zelf een paar passen achteruit gaan. Dan ging de pijl omhoog en dan volgde een knal en een kleurige vonkenregen.

Dat deed je dan een half uurtje. Soms waren er ook wat van die ‘potjes’, maar die mocht je pas aansteken als je wat ouder was. En dan was het op, en dan ging iedereen weer naar binnen. Soms was er nog een huis op het pleintje waar ze wat meer uitgegeven hadden en die gingen dan langer door met vuurwerk afsteken, maar dat vond je eigenlijk maar een beetje sneu voor ze: iedereen was al naar binnen.

Voor mensen met huisdieren was ook dat niet gezellig. Bij een vriendje die aan de overkant van het pleintje woonde, hadden ze zo’n grote Deense dog. Die zetten ze in de keuken, die aan de achterkant van het huis was, maar alsnog raakte het arme dier in paniek. Elk jaar vernielde hij de keukendeur in dat halve uurtje, best zielig.

Dat is de vuurwerktraditie die ik ken, en alhoewel dat niet perfect was, was dat nog te doen. Voorzichtig met vuurwerk, een leuk pakketje er doorheen draaien in een half uurtje, en dat was het dan. Maar dat is niet wat er deze dagen gebeurd in het land. Steeds meer en steeds zwaarder vuurwerk, hulpverleners die met vuurwerk bekogeld worden, al dagen van te voren zwaar geknal.

Dat is niet die gezellige vuurwerktraditie, het is gewoon niet meer te handhaven. Als je al weken van te voren hoort dat hulpverleners en handhaving zich schrap zetten, dan is er echt iets aan de hand. En ik verwacht niet dat volgend jaar er niet geknald wordt, er zullen vast types zijn die zich er niks van aantrekken. Maar het gaat om het principe: weet je nog dat het volkomen normaal was dat er in restaurants werd gerookt? Maar dat doet niemand meer, de cultuur is gewoon veranderd. En ik verwacht dat dat ook gaat gebeuren met vuurwerk: mensen die per se vuurwerk willen afsteken zullen gezien gaan worden als sneue types, met hun zinloze rebellie.

Crossposted from my blog. Comment here or at the original post.